Erka Group

Zaferin Adı Çanakkale

Millî Eğitim Bakanlığı "ÇANAKKALE RUHU VE GENÇLİK"
konulu kompozisyon yarışması İstanbul Üçüncüsü

Dedemle beraber salonun her zamanki köşesinde büyük mavi koltuklardan birinde yerimi almış, büyük büyük dedem Ali Faik'in Çanakkale Savaşı'nda kullandığı apoletlerine bakıyordum.

O oda benim için zaman tüneli gibidir her zaman, bir dolu siyah beyaz fotoğraf, çok eskiden kullanılmış eşyalar düzenli bir şekilde odayı süsler ama en çok da büyük dedem Ali Faik'e ait eşyaları severim. Onları saatlerce inceleyip dedemden o zamanlara ait anıları dinlemeyi severim...

Bir ara Ali Faik dedemin silah arkadaşlarıyla olan fotoğrafına gözüm takıldı. Diğer fotoğrafların arasından çıkarttım yavaşça. Yüzlerin silikleştiği bu eski fotoğrafta büyük büyük dedem ve arkadaşları günlerdir tekrarlayan saldırılardan çok yorgun olmalarına rağmen gülümsüyorlardı kameraya bakarken.

Birden flaş patladı. "İyi çıktık inşallah!" dedi aralarından biri ve sonra oturdular buldukları ilk köşeye. Önümde duran fotoğraf makinasını kenara koyup şaşkınlığımı bastıran heyecanımla Ali Faik dedemin yanına gittim. "Dedeciğim yorgunsanız şu ileride sandalyeler var oraya gidelim isterseniz" diye soruverdim. "Yok kızım her şey yeni başlıyor, bu vatan için çok savaşlar verdik ama bu savaşta artık göstereceğiz günlerini, Türk'ün gücünü ve korkusuzluğunu görecekler" dedi ve gülümseyerek "Sağ olasın sorduğun için. Bir yudum su verirsen memnun olurum ama..." dedi.

Koşarak mataramı aldım ve su koyduğum bardağı dedeme uzattım. Teşekkür ederek yorgun ela gözlerini uzaklara dikti, bir eliyle yere dayadığı tüfeğini tutarak su içecekken bile vatanı korumakta olduğu her halinden belliydi.

"Dün Mustafa Kemal "İçimizde ve kumanda ettiğimiz askerlerde Balkan utancının ikinci bir safhasını görmektense burada ölmeyi tercih etmeyenlerin bulunacağını katiyen kabul etmem. Şayet böyleleri olduğunu hissederseniz onları derhal kendi ellerimizle kurşuna dizelim" dedi. Ne güzel söyledi, bizler de o yüzden buradayız. Ülkenin harap hali, bu yoksulluk, bu işgal altında olmanın getirdiği mutsuzluk yeter artık. Balkan savaşlarında maalesef istediğimiz sonucu alamadık, pek çok ülke yeni silahlarıyla toplarıyla her bir köşeden üstümüze geliyorlar. Bizleri sömürgeleri altına almak istiyorlar. Şimdi de gözlerini İstanbul'a dikmişler, hem karadan hem denizden hem havadan saldırıyorlar. Çanakkale Boğazı'ndan geçip İstanbul'u almak istiyorlarmış. Bu biz Türkleri, onurumuzu ve geleceğimizi tamamen bitirmek olur. Buna asla izin veremeyiz. Ne olursa olsun vatanımızı onlara vermeyeceğiz. Uzun zor günler bizleri bekliyor ama Mustafa Kemalimizin önderliğinde tüm vatan ve din sevgimizle savaşıp onlara Türkün gücünü göstereceğiz." Ali Faik dedem bunları söyledikten sonra bir yudum aldığı suyun gerisini yanındaki arkadaşına uzatarak yerinden kalktı.

33.Alay 1. Tabur Komutanı olarak emrindeki askerlerin yanına gitmesi gerektiğini söyledi ve "Benimle gel bakalım, sana göstereceklerim var" dedi.
Heyecanlanıp hemen peşinden yürümeye başladım. Hava soğuktu, devamlı yağmur çiselediğinden yerdeki çamura bulanmıştı herkes. Etraf zorlukla nefes alan yaralılarla doluydu. Onlara yemek taşıyan ve yaralı olmayanlar da çok bitkin bir haldeydiler. Erzaklar bir yere yığılmıştı, tam da orada duran tabur Ali Faik dedemi hazır bir şekilde bekliyordu. Yaklaştıkça şaşkınlığım arttı çünkü gördüğüm askerlerin arasında benim yaşım civarında olanlar vardı ve soğuktan çatlayan kurumuş ellerinde kitap defter yerine tüfekleri duruyordu. Üniformaları o kadar büyük geliyordu ki zayıflıkları daha da göze batıyordu. Ama gözlerindeki gurur ve kuvvet karşısında o savaşta onların yanında savaşamadığım için utanmıştım.
Burada bambaşka bir hava soluyordum. Yaşanan yokluklar, acılar sanki Türk askerine esen rüzgârdan bile daha az etki ediyordu. Sağımda solumda birbirlerine yardım eden askerler, birbirlerinin yaralarını saranlar, inleme sesleri, son mektuplarını yazan askerler, çamura batan erzakları düzenlemeye çalışan genç askerler ve gri gökyüzünden siyah toprağa yağan yağmur, her şey o kadar üzüntü vericiydi ki ama bir o kadar da yılmamazlık ve korkusuzluk duygusu vardı her bir askerde.
Ali Faik dedem askerlerini selamladı onlara bir şeyler yemelerini emretti, gece boyunca nöbette olacaklarını ve ertesi gün de Kabatepe'ye çıkacaklarını söyledi. Onları gönderdikten sonra bana kılıcını göstererek "Bak bizim yüreğimiz bu kılıç kadar keskin, gördüğün bu manzara bizi yıldırmayacak. Sen de böyle yürekli ol çünkü bir Türk öyle olmalıdır" dedi.
O zaman Çanakkale savaşını, kazandığımız zaferi daha iyi anladım. Ali Faik dedemin gözlerine bakarken bu vatanın hepimiz tarafından her şartta korunmasının görevimiz olduğunu söyledim. "Aferin" dedi bana ve anlatmaya başladı:
"Bundan bir yıl önce Balkan savaşındaki yenilgimizden sonra topraklarımızın büyük kısmını kaybettik, çok şehit verdik maalesef ve böylece düşman ülkeler bizi tamamen ortadan kaldırabileceklerini düşünmeye başladılar. Yeterince silahımız ve gücümüz yok belki ama düşmanın bu cesaretini kırmamız, Türk direnişini tekrar onlara göstermemiz gerekiyor; Çanakkale savaşı bu yüzden önemli. Ya bu yenilgileri kabullenip akıttığımız binlerce şehit kanına arkamızı döneceğiz ve düşman yönetimine gireceğiz ya da burada Çanakkale'de yeniden ayağa kalkıp milli birlik ve beraberlikle ülkemizi onların elinden kurtarıp sizlere onur dolu bir tarihle özgür bir ülke bırakacağız. Görüyorsun ki burada askerlerin çoğu senin yaşında, vatan sevgisi ile gençliklerini unutup geldiler ve açlık, yorgunluk demeden uyumadan bu toprakları koruyorlar. Çünkü gelecek onların, bu ülke onların o yüzden sahip çıkmak onların görevi. Keşke bu savaşlar hiç olmasaydı, keşke bu gencecik erleri şehit vermeseydik ama maalesef zor duruma düşürüldük ve bundan da her türlü zorluğa göğüs gererek kurtulmamız gerek.
Üstelik Çanakkale, bu mert askerlerimizin verdiği iyilik ve insanlık dersi de olacak. Şu acımasız savaşta bile düşmanının bir insan olduğunu unutmuyoruz biz. Bir bak etrafına esirlere bir bak belki sen onları da Türk sandın çünkü onların da yarasını tedavi ediyoruz, her yardımı yapıyoruz.
Tüm dünya Çanakkale'de görecek ki Türk milleti, en zor şartlarda bile içindeki vatan sevgisi ile toparlanmasını bilecek ve şehit de olsa sakat da kalsa özgürlüğünü vermeyecek. Bunu da neredeyse senin yaşındaki gencecik Türk askerleri ile başaracak. Bu Türk gençleri kanının son damlasına kadar vatanını koruyacak kadar mert ve kararlı ama bir yandan da iyiliği yüreğinden atmayacak kadar da onurlu. Yüreğindeki bu iyiliğin doğrultusunda yardım ettiği insanlarla savaştığını unutacak kadar, düşmanını dostu olarak görecek kadar büyük insanlık dersiyle tarihte adlarını yazdıracaklar.
Buradaki ruh çok yüce bir ruh, kızım. Diliyorum ki bugün burada yaptıklarımız senelerce başta siz gençlerimiz olmak üzere tüm Türk halkı tarafından değer görür ve sahip çıkılır. Burada ülkemizin her ilinden, her dilden insan bir araya geldik, Türk tarihinin onurunu devam ettirmeye çalışıyoruz. Bunu yaparken şimdiye kadar kaç şehit verdik, vereceğiz de ama bundan mutluyuz... sizler rahat yaşayın diğer ülkeler arasında gururla ayakta durun diye.
Biraz önce çektiğin fotoğrafa her baktığında bu anlattıklarımı iyi hatırla ve sen de kendi torunlarına anlat. Zor şeyler kolay elde edilmez bu vatan da sizlere kolay kazanılmıyor; topraklarınızın, özgürlüğünüzün, milli beraberliğinizin ve ama her şartta insan olabilmenin de önemini bilin. Çanakkale ruhu sizi sarsın, sonsuza dek."
..ve birden irkilerek gözlerimi açtım, tekrar dedemin salonunda mavi koltukta buldum kendimi. Uyuyakalmıştım elimdeki fotoğrafla…rüyamda gördüklerim Ali Faik dedem, savaş yerinin acınası durumu, genç askerlerin yorgun gözlerindeki cesur bakışlar, her şey o fotoğrafta duruyordu. Dedemin anlattıkları ise aklıma kazınmıştı. Gördüklerimin sadece bir rüya değil Ali Faik dedemin bana anlatmak istedikleri olduğunu biliyordum.
Soyadımızı bize armağan eden Ali Faik dedem Çanakkale Savaşı’nda 30 Nisan 1915’de Kabatepe’de şehit oldu. Ona, onunla beraber o zor savaşta canını hiçe sayan 253.000 ‘i şehit olan bütün askerimize ve bu savaştan kazanılan zaferin verdiği güçle Millî Mücadeleyi başlatarak ulusumuza ve ülkemize tekrar özgürlüğü getiren bir yandan da “Yurtta barış dünyada barış” ilkesini bizlere öğreten Mustafa Kemal’e her gün teşekkür ediyorum. Sadece ben, şehit torununun torunu, değil tüm Türk Gençlerinin aynı hislerle dolu olduğuna, dünya gençliğinin de içten saygı duyduğuna inanıyorum. Çanakkale bir milletin yeniden doğuşu...
Çanakkale ruhu sarsın bizi, sonsuza dek...

İlayda Kabatepe'00
12.02.2015

Hiç savaşlar olmamalı. Ama savaş olursa, uzun süren ve çözülemeyen anlaşmazlıklar sonrası düşmanlar arasında olur. Türkler ve Anzaklar düşman değillerdi. Onlar dosttular, savaştılar, dost kaldılar... Olayın garipliği burada.

Zaman "dost olmak" zamanı..
Zaman "dostlukları korumak" zamanı..
Zaman "dostlukları geliştirmek" zamanı..
Zaman "yeni dostluklar kurmak" zamanı..
Zaman "dostlukları gelecek nesillere aktarmak" zamanı..
Zaman "dostluğu gelecek nesillere aşılamak" zamanı..

Dosttular, Savaştılar, Dost Kaldılar

İlayda Kabatepe

Projenin Adı:
Gelibolu Dostluğu - 4. Jenerasyon

1. Projenin Amacı:

1915 Çanakkale Savaşı’nda şehit düşen Avustralyalı, Yeni Zelandalı ve Türk askerlerin torunlarının torunlarının (IV. Kuşak) birbirleriyle iletişime geçerek hem Savaşın nedenlerini, gelişmesini, sonuçlarını tarihin akışı içinde daha iyi değerlendirmelerini ve bilgi/hatıra değiş tokuşunu sağlamak hem de ilgili ülke halklarının daha da yakınlaşmasını ve kuşaktan kuşağa devredilecek kalıcı ilişkiler ve dostluklar kurulmasını sağlamak.

2. Gerekçe:

Bir savaş kahramanı olan Atatürk savaş bittikten sonra ...Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar! Göz yaşlarınızı dindiriniz... Onlar, bu toprakta canlarını verdikten sonra, artık bizim evlatlarımız olmuşlardır diyerek dostluğun en anlamlı mesajını vermiştir. Bu mesaj temel alınarak, Atatürk'ün ilkeleri ve başta Yurtta Sulh, Cihanda Sulh olmak üzere söylemleri üzerinde görüş ve dil birliği oluşturmaya ve yaymaya çalışmak düşüncesi.

3. Hedef Kitle:

Çanakkale Savaşı Şehit torunlarının torunları aracılığı ile Avustralya, Yeni Zelanda ve Türk halkları.

4. Yapılacaklar:

(1) Kısa Vade
(2) Uzun Vade

5. Potansiyel Sponsorlar

6. Potansiyel Destek Verenler

*Projenin Ana Hatları, 8 Ocak 2015

"Zaferleri ve mazisi insanlık tarihiyle başlayan,
her zaman zaferle beraber medeniyet nurlarını da taşıyan kahraman Türk Ordusu!

Gazi Mustafa Kemal Atatürk"